“We hebben elkaar ook altijd gerespecteerd; ik heb Paul nooit proberen te veranderen en hij mij ook niet.”

1. Mijn boeken

Pascale: “Mijn boeken hebben mijn leven serieus veranderd. Ik weet nog heel goed hoe mijn eerste boek is ontstaan. Op een bepaald moment had ik mezelf verlost van mijn eigen probleem. Daar was ik zodanig enthousiast over, dat ik er ook andere jonge meisjes mee wou helpen. Ik had jarenlang, zoals zoveel meisjes, geworsteld met mijn gewicht. Ik volgde de klassieke richtlijn dat je om gewicht te verliezen minder calorieën moest eten, dus ik at alles wat light was: zoals magere yoghurt, light confituur, zero drank, uiteraard kleine porties en weinig vet, wat vooral betekent: meer koolhydraten, want daar zitten minder calorieën in dan in vet. Maar door dat te doen, kreeg ik alleen maar meer honger en had ik enorme cravings. Die koolhydraatrijke maaltijden zadelden mij ook op met suikerpieken en -dalen, waarbij ik opnieuw naar suiker snakte en niet verzadigd geraakte. Diëten en je dingen ontzeggen maakt het met andere woorden alleen maar erger.” 

“Ik weet nog dat ik tegen de uitgever zei: ‘Je moet niet te veel exemplaren drukken, want de mensen zijn niet geïnteresseerd in gezonde voeding’”

“Ik ging dan maar zelf op zoek naar hoe ik dat anders kon aanpakken en was bij wetenschappers ten rade gegaan. Zo leerde ik inzien dat ik juist niet op dieet moest gaan, maar gewoon anders moest gaan eten. Ik moest niet minder eten, maar vooral voedzamer met meer gezonde vetten. Ik moest kiezen voor voeding die mijn lichaam echt voedde en verzadigde. Dat ging volledig in tegen de klassieke aanpak van de toenmalige voedingsleer. Het is er zo ingebakken, ‘van vet word je vet’, maar dat klopt niet. Toen ik meer vet en minder snelle koolhydraten ben gaan eten, ben ik net beginnen afvallen. Ik weet nu uit eigen ervaring dat voeding je heel ongelukkig kan maken, en als je goed eet, het je ook heel gelukkig kan maken en dat wou ik overbrengen.”

“Ik weet nog dat ik tegen de uitgever zei: ‘Je moet niet te veel exemplaren drukken, want de mensen zijn niet geïnteresseerd in gezonde voeding’ (lacht). Maar blijkbaar ontlokte dat boek zoveel reactie en raakte het echt een gevoelige snaar. Dat kwam ook omdat het een authentiek boek was, anders dan hoe kookboeken toen werden gemaakt. De foto’s van de recepten waren niet steriel in een fotostudio getrokken, maar maakten deel uit van een echte wereld, bij mij thuis, met veel kleur. Ze stralen een joie-de-vivre uit. Als je tegen een gevestigde visie ingaat, is het ook normaal dat je tegenkantingen krijgt. Maar ik voelde me gesterkt door heel wat wetenschappers die me steunden. Het heeft me wel verrast dat de media toen heel conservatief was op vlak van voeding. Bij de voorstelling van mijn zevende boek hadden de journalisten de kans om zelf Hanno Pijl, hoogleraar diabetologie, te interviewen. Uiteindelijk had niemand dat gedaan, want het was natuurlijk veel leuker om te schrijven dat ik tegen aardappelen en brood was. Terwijl ik dat nooit zo scherp heb gesteld.

Ik ben vooral voor betere en kwalitatievere voeding. Het is ook best verwarrend. Neem nu het woord koolhydraten: taart levert vooral koolhydraten aan, maar ook groenten en fruit leveren koolhydraten, en die laatste zijn natuurlijk veel gezonder. Dus nuance is heel belangrijk. Toch kon ik genieten van die strijd, zolang het over de inhoud ging. Het werd minder fijn als het te persoonlijk werd.”

“Intussen zit ik aan boek veertien en blijven mijn boeken het goed doen. Ik heb echt ‘vaste klanten’ die volledig mee zijn met het verhaal en houden van goede en kwalitatieve voeding. Ik merk ook dat er een groot verschil is vandaag in hoe de media reageren, ze brengen nu zelfs informatie over lowcarb. Het is ook fijn te lezen dat verschillende wetenschappers, zoals Reginald de Schepper en Wencel Top, schrijven ‘Pascale heeft gelijk’. Natuurlijk ben ik fier op de pioniersrol die ik daarin heb gespeeld, ook al gebeurde dat niet gepland of bewust. Ik merk dat nu ook veel meer jonge mensen, vooral vrouwen, bezig zijn met gezonde voeding en gezondheid en dat er zoveel interessante dingen gebeuren rond die thema’s. Als ik ga lunchen, krijg ik ook meestal geen standaard broodje meer op tafel, maar worden er andere dingen geserveerd. Dat toont dat we nu wel veel verder staan en dat kan ik alleen maar toejuichen.”

2. Mijn jaren als model

“Mijn jaren als model, tussen mijn negentiende en drieëntwintigste ongeveer, vond ik bijzonder fijn. Het gebeurde eigenlijk heel toevallig: een vriendin van me zei me dat ik groot en slank was en wel wat zou kunnen bijverdienen als model. Ze had wat foto’s gestuurd naar een modellenbureau en daarna ging het heel snel. Ik was op die leeftijd enorm op zoek naar vrijheid. Ik kwam uit Eeklo, uit een heel beschermd milieu, en ineens kon ik de wereld rondreizen en zelfstandig wonen. Ik heb in totaal vier à vijf jaar de wereld rondgereisd en dat heeft echt mijn wereld verruimd. Ik heb zoveel boeiende mensen ontmoet en urenlang gefilosofeerd over het leven. Ik woonde een aantal maanden in Tokio en werkte er met mensen uit andere werelddelen.Ik ben altijd wel goed mijn eigen grenzen blijven bewaken. Ik was naar modellennormen ook al vrij oud toen ik begon; de meeste modellen begonnen al op hun zestiende, maar ik was zelf echt nog zo jong qua mentaliteit. Het was ook fijn om op mezelf te zijn, zo heb ik heel veel over mezelf geleerd. Het was wel hard werken, maar daar dacht ik eerlijk gezegd niet over na. Ik kom uit een gezin van zelfstandigen en hard werken zit in mijn natuur. Het enige probleem dat ik met de job had, was dat je er niet beter in kon worden. Bij het schrijven van een boek kun je zeggen: ‘Volgende keer ga ik proberen om nog een beter boek te schrijven’. Je kan je ontwikkelen. Dat kan niet als model. Je wordt alleen beoordeeld op je uiterlijk, wat ik zelf wel jammer vond, want ik ontplooi me graag in iets. Maar het is nu ook niet dat je als model automatisch een eetstoornis krijgt, wat veel mensen wel denken. Er zijn veel modellen die op hun lijn letten, streng diëten en geen eetstoornis ontwikkelen. Het is een samenloop van omstandigheden, fout eten, genetische aanleg en mindset. Meestal starten eetstoornissen met een streng dieet afgewisseld met fout eten. Ik zag veel jonge meisjes in dezelfde val trappen als ik. Hen wou ik helpen. Ik zei dat het juist wel oké was om volle yoghurt of noten te eten, om juist te kiezen voor voedzame voeding, maar waarvan je uiteindelijk wel minder eet, omdat het je lichaam meer verzadigt. Los van alles vond ik het een heel leuke, maar ook harde en gekke tijd en heb ik er veel uit geleerd.”

“Ik ben wel duidelijk iemand die voor zijn eigen weg gaat en heb me weinig aangetrokken van wat anderen vonden.”

3. Mijn huwelijk met Paul

“Ook samenleven met Paul, mijn man, heeft mijn leven veranderd. En doet dat nog altijd. Ik vind het bijzonder fijn om naast iemand als Paul te leven, die ook zo’n open visie heeft naar het leven toe. Het is toch wel een soort van zielsverwant. Ik vind het belangrijk om dat te hebben in het leven, iemand waarmee je het dagelijkse leven kunt delen. Het leven wordt er alleen maar aangenamer door. Toen ik jong was, was ik er nochtans van overtuigd dat ik een man die mijn visie op het leven deelde nooit ging vinden.”

 
“Paul en ik hebben elkaar leren kennen op een bedrijfsfeestje, gezien mijn broer voor Paul werkte. Het was vrij snel duidelijk dat er iets in de lucht hing tussen ons. Op het moment dat ik hem leerde kennen, was hij 46 jaar, wat eigenlijk nog wel jong is. Toegegeven, ik was een pak jonger, 22 jaar, maar ik voelde me niet zo jong. Ik had al wel wat gereisd als model en van de wereld geproefd. Maar ik was ook iemand die echt op zoek was naar vrijheid en ik herinner me dat ik daar wel mee zat. Maar tegelijk besefte ik: ‘Normaal gezien zou ik nu gaan lopen, maar dat wil ik eigenlijk niet, want dan is het gedaan.’ Voor hem was het net zo, had ik het gevoel. We hebben dus echt voor elkaar gekozen. En plots was dat voorpaginanieuws, omwille van het leeftijdsverschil, terwijl ik er toen en nu weinig mee bezig was en ben. Ik ben wel duidelijk iemand die voor zijn eigen weg gaat en heb me weinig aangetrokken van wat anderen vonden. Wat het er voor alle duidelijkheid niet altijd makkelijk op maakte, soms was dat wel zwaar om te dragen, zeker als mensen heel persoonlijk werden. Het is gek om te zien hoe iedereen plots een mening had, dat was wel nieuw voor mij. Als je wat bekend bent, word je blijkbaar vogelvrij verklaard. Dat had ik nog niet meegemaakt, ik dacht toen echt: ‘Hoe kan dat nu, die mensen kennen me toch niet?’ Het was bizar. Maar eigenlijk viel het achteraf gezien nog mee, de media waren toen nog niet zo erg als nu. Nu zou het nog veel harder worden gespeeld.”

“Ik vind het wel belangrijk om zo’n zielsverwantschap te hebben in het leven. Ik heb, net als Paul, een heel mooi voorbeeld in de liefde, want zowel mijn als zijn ouders zijn al heel lang gelukkig samen. Het is denk ik wel belangrijk om goede relatievoorbeelden te zien in je omgeving. We hebben elkaar ook altijd gerespecteerd; ik heb Paul nooit proberen te veranderen en hij mij ook niet. We praten met elkaar. We blenden mooi. Hij vindt ook nooit iets vanzelfsprekend, ook niet als ik iets lekkers heb gekookt. Hij zal ook nooit dingen zeggen zoals: ‘Waarom heb je dat niet gedaan?’ Ik heb veel geleerd van Paul en omgekeerd. Je kan elkaar ook wel eens corrigeren natuurlijk; het is niet dat ik een engel ben. Maar dat is het fijne dat dat ook kan en dat je dat van elkaar aanvaardt.”