Voor onze koffieklets met ondernemers brengen we dit keer twee straffe madammen samen. Lies De Nyn (30) kreeg op haar 27ste te horen dat ze borstkanker had. In die zware behandelingsweken stampte Lies Moksi uit de grond, een merk met huidproducten voor kankerpatiënten. Wendy Rosseel kreeg twee keer een borstkankerdiagnose en richtte Rosette la Vedette op, een merk met kleurrijke en zachte mutsen voor kankerpatiënten. “Ik heb concurrenten die geen kanker hebben gehad, maar die weten toch niet zo goed wat een kankerpatiënt echt nodig heeft, vind ik’, aldus Wendy. ‘Je hebt echt de gedrevenheid om een goed product te brengen, omdat je het zelf gevoeld hebt’, beaamt Lies. Een gesprek met twee inspirerende ondernemers in Splinter, een mooi en intiem rouwcafé in Gent.
Lies, je begon te ondernemen net toen je aan je hele ziekteproces begon. Hoe intens was dat?
-LIES “Ik ben er inderdaad vrij kort na mijn diagnose in 2021 rustig mee gestart. Ik kreeg snel last van mijn huid. Ik merkte op dat elke behandeling een impact kan hebben: chemo droogt uit, bestraling verbrandt, de cortisonemedicatie verdunt je huid heel hard, maar ook nabehandelingen zoals antihormoontherapie kunnen een negatieve impact hebben. Er krijgen steeds meer jonge mensen kanker. Er bevindt zich al genoeg in de medische sfeer, ook de verzorgingsproducten, daarom koos ik ook voor eigentijdse verpakkingen en producten. Het is niet altijd nodig om met je ziekte geconfronteerd te worden.
Gelukkig vergeet je heel veel van wat je hebt ondergaan. Hoe slecht ik me heb gevoeld en hoe intens verdrietig, dat kan ik vandaag niet meer oproepen. Wat een geluk ook, denk ik dan. Veel is echt van voorbijgaande aard. Ik vond persoonlijk het eerste jaar na alle behandelingen veel intenser; toen kreeg ik echt een klets in mijn gezicht. Ik weet nog dat ik na mijn chemo's en voor mijn bestralingen dacht: ‘Nu komen de laatste stapjes.’
Maar toen zei de radioloog me dat er een nieuw behandelplan moest worden opgesteld. Ik was echt in alle staten, ik wou niet dat het nog langer opschoof. Ik heb ook nog één jaar antihormoontherapie gedaan via inspuitingen, maar op een gegeven moment heb ik aangegeven dat ik daarmee wou stoppen. ‘Als dit het is waarvoor ik zo hard heb gestreden, dan hoeft het voor mij niet’, dacht ik. Toen ben ik overgeschakeld op medicatie, maar na tweeëneenhalf jaar had ik het gevoel: ‘Nu kan ik echt niet meer. Ik heb echt alles geprobeerd.’ Ze weten niet of het terugkomt of niet. Maar nog langer doorgaan met die zware therapieën, nee, dat liever niet.”
“Er krijgen steeds meer jonge mensen kanker” - Lies
Wendy, jij kreeg zestien jaar geleden voor het eerst te horen dat je borstkanker had.
- WENDY “Ik heb twee keer te horen gekregen dat ik borstkanker had. De eerste keer was zestien jaar geleden, de tweede keer was tien jaar later. De eerste keer heb ik ook het traject zoals Lies gevolgd, met chemo, radiotherapie, immunotherapie en antihormoontherapie. Bij de tweede keer moest ik geen chemo krijgen, wat maakte dat ik sneller herstelde. Ik heb de eerste keer heel erg kunnen oefenen in hoe ik alles moest verwerken, wat maakte dat ik dat de tweede keer veel sneller kon. De tweede keer had ik ook veel sneller het gevoel dat ik elke dag gewoon volle bak ging voor het leven en niet meer moest wachten tot een bepaalde behandeling was afgelopen. Ik heb nu twee keer, zes jaar in totaal hormoontherapie gevolgd, maar ik zet mijn leven niet meer on hold tot die eerste tien jaar voorbij zijn, hoor. Ik leef elke dag.”
“De tweede keer had ik ook veel sneller het gevoel dat ik elke dag gewoon volle bak ging voor het leven” - Wendy
Het was jouw mama die mutsen voor jou had gemaakt bij die eerste diagnose.
- WENDY “Ik was in die jaren een van de weinige jonge borstkankerpatiënten in het ziekenhuis en vond totaal niet mijn gading tussen het aanbod. Al die pruiken waren, vond ik, voor oudere vrouwen. Ze waren te gemaakt. En de mutsen die er op de markt waren, waren zo flets van kleur. ‘Ik heb al geen kleur in mijn gezicht’, dacht ik, ‘ik ga nu toch geen grijze of beige muts opzetten?’ Mijn moeder was dan maar zelf mutsen beginnen maken, en al na de eerste of tweede chemo zei ik tegen haar: ‘Hier gaan we een bedrijf van maken!’ Uiteindelijk ben ik er in 2011, twee jaar later, pas echt mee gestart. Dat is ondertussen mijn regel voor mijzelf: heb ik een goed idee, dan moet ik nog twee jaar wachten voor ik er echt mee mag beginnen. Ik heb duizend ideeën op een dag, ik zou anders recht in mijn ongeluk lopen (lacht).”
Waar worden de mutsen geproduceerd?
-WENDY “Daar heb ik heel erg naar moeten zoeken. Ik wou ze in België laten maken en heb heel wat Belgische naaiateliers bezocht. Er waren veel ateliers die er niet in geloofden. ‘Vrouwen met kanker dragen toch veel liever een pruik?’, redeneerden ze. Er was zelfs een man die me vroeg of ik misschien uit de sociale sector kwam en weer een van die vrouwen was die zelf haar spulletjes naaide. Uiteindelijk vond ik een bedrijf dat er wel in geloofde en akkoord ging om een kleine reeks te maken. Ik ben begonnen met 600 mutsen, vandaag verkoop ik er jaarlijks 20.000 in vooral de Benelux, dus het is enorm gegroeid. Maar ik heb echt veel moeten leren in het begin. Het is maar door iets te doen, dat je leert. En je leert snel, hoor.”
“Het is maar door iets te doen, dat je leert. En je leert snel, hoor” - Wendy
Voor jou was het ook allemaal nieuw, Lies.
-LIES “Tja, ik heb toch heel wat moeten opzoeken. Ik kwam eerst terecht bij white labels, waarbij ze bestaande producten in verpakkingen op maat vullen, maar dat moest ik natuurlijk niet hebben. Het was ook wel belangrijk dat ik de productie in België of Nederland kon doen, omdat ik door alle behandelingen geen energie had om verder te reizen en een heel chaotisch brein had gekregen.”
Wendy: “Ja, dat is echt dat chemo- en hormoontherapiebrein, ik herken dat.”
-LIES “Ik heb ook echt veel gedacht: ‘Was ik dit maar in mijn keuken begonnen.’ Maar dat zou niet haalbaar geweest zijn, omdat je vaak minimale afnames van 50 kg moet doen. Dit project heeft me al meer dan 100.000 euro gekost en ik begin nu pas geld te verdienen. Ik heb vier maanden geen loon gehad. Mensen zeggen dat wel, dat ondernemen hard is, maar het is echt zo, hoor. Mijn vriend vangt me gelukkig financieel een beetje op, maar het is wel pittig.”
-WENDY “Het is echt hard. En eens je begint te verdienen, moet je weer geld investeren in je zaak. Maar je moet echt de focus op de kosten leren loslaten en je beginnen verleggen naar: ‘hoeveel omzet ga ik maken?’. Dat maakt een enorm verschil. Ondernemen is een mental game. Ik zou heel graag nog eens ondernemen op basis van alles wat ik tot nu toe geleerd heb. Ik weet nu bijvoorbeeld dat die eerste drie jaar gewoon heel moeilijk zijn en dat het daarna wel goedkomt. Als je begint met ondernemen, weet je dat nog niet. Je moet ook voortdoen, je hebt geen tijd om stil te staan. Ik ben vaak een klankbord voor starters, en zij vragen mij vaak: ‘Is het normaal dat ik wil stoppen?’ Ik zeg dan elke keer: ‘Ja, er gaat elke week wel zo’n moment zijn dat je wil stoppen.’ Maar dan moet je eens met een hele goede klant spreken, en dan weet je weer waarvoor je alles aan het doen bent.”
-LIES “Jij vertelde over die man die niet geloofde in je product, ik herken dat zo hard. Het was bij mij de laatste tijd echt lastig, en ik kreeg het gevoel dat er gewoon geen vraag was naar mijn product. Tot er een week later ineens een concurrent op het VRT Nieuws kwam, wat aantoonde dat er wél vraag naar is. Ik heb intussen geleerd dat ik nu mijn energie niet moet steken in mensen die er nog niet in geloven. Dat is voor later, en uiteindelijk zullen zij wel volgen. Ik moet het nu hebben van de mensen die ik wil helpen en die in dezelfde situatie zitten waarin ik heb gezeten.”
-WENDY “Er is zeker nood aan jouw product, kijk maar naar het Franse cosmeticamerk Même, opgericht door twee jonge vrouwen die kanker in hun omgeving hebben meegemaakt. Zij zijn ook heel erg klein begonnen, maar hebben uiteindelijk een partnership aangegaan met Loréal Luxe. Nu liggen ze met hun producten in duizenden apotheken.”
Het ding is dat je, als je kanker hebt, je wel meer moet verzorgen, kan ik me voorstellen?
-LIES “Je kan gewoon niet anders. Je moet je tanden goed verzorgen, je huid goed insmeren… Daarom richten mijn producten zich tot zowel man, vrouw als non-binair: het gaat niet om schoonheidsproducten, je hebt ze echt wel nodig. Ik heb echt al horrorverhalen gehoord van mensen die producten met parabenen in hadden aangebracht op huid die vol zware brandwonden stond door de radiotherapie. Er mogen echt geen schadelijke stoffen in producten voor kankerpatiënten zitten. Mijn producten zijn vegan en niet getest op dieren, maar wel getest op de doelgroep natuurlijk. Zo zat er eens een vrouw in de testgroep die door haar behandelingen glutenintolerant was geworden. Ik heb dat doorgegeven aan het laboratorium, waardoor nu ook zelfs coeliakiepatiënten (een auto-immuunziekte die ontstekingsreacties in het darmslijmvlies van de dunne darm geeft bij het eten van gluten, nvdr.) mijn producten kunnen gebruiken. Ik heb opgelijst wat ik zelf gebruikte en wat ik miste. Dan ben ik bij andere mensen gaan rondvragen. Ik wou eigenlijk eerst tien producten maken, maar ik ben heel blij dat het er vier zijn geworden. Er zijn heel veel testen over gegaan en het duurt telkens een jaar vooraleer je iets kunt gaan testen, dus het is al ingewikkeld genoeg.”
“Er mogen echt geen schadelijke stoffen in producten voor kankerpatiënten zitten” - Lies
Was dat ondernemen tijdens jullie ziekte ook een soort van therapie?
-LIES “Het is zo’n rollercoaster, dat ondernemen, wat maakt dat je geen tijd hebt om stil te staan. Ik denk soms wel dat ik nog eens tegen de muur ga lopen. Ik ben zelf ziek geweest, mijn vader kreeg dan kanker, ik had een zaak op te richten…”
-WENDY “Ik heb dat af en toe al eens gehad hoor, zo’n moment waarop ik tegen de muur knal. Maar het mooie vind ik dat je door de hele kankerervaring gedwongen wordt om op je gemak te zijn met moeilijke dingen. Je kunt er niet van weglopen, van die kanker. Het is er. Het is een kwestie van er comfortabel mee te leren omgaan, dan krijg je veel meer veerkracht. Ik vind ook dat je evenveel werkt als ondernemer, maar dat je veel meer je agenda naar je hand kunt zetten. Als ik me eens niet zo goed voelde, dan kon ik daar wel eens aan toegeven. Dat zou niet het geval zijn, of toch veel minder, als ik nog in loondienst zou gewerkt hebben. Je werkt dan gewoon wat harder op een ander moment.”
-LIES “In die fase ben ik nog niet beland, vrees ik, het is hard gaan en blijven gaan. Ik heb me wel al afgevraagd of ik hiervoor nu zo hard heb moeten vechten. Mijn producten liggen nu eindelijk in de winkels, en ik zou daar nu wel graag eens van willen genieten, maar er zijn al dertig andere dingen die op mij wachten. Ik hoop wel dat dat stilaan begint te komen, dat genieten.”
-WENDY “Dat gaat echt komen, hoor. Jij zit nu nog in de fase dat je echt alles zelf moet doen en nog niets kunt uitbesteden, maar op een gegeven moment ga je dat wel kunnen doen. Op een dag vond ik een bedrijf dat mijn hele stock en leveringen kon beheren. Van de ene dag op de andere zag mijn hele job er anders uit. Er komen in de loop van je loopbaan zo’n mijlpalen, en dat is heel tof. Maar tegelijk betekent het wel dat je je baby een beetje moet loslaten. Ik weet nu ook dat ik veel meer controle heb door meer uit te besteden. Ik kan dan veel meer met de essentie bezig zijn. Maar het is wel nuttig dat je in het begin wel alles zelf doet, want als je later hulp zoekt moet je weten wat je juist nodig hebt.”
Zie je het nog een beetje zitten, Lies?
-LIES “Ja hoor, natuurlijk, ik vind het nog altijd tof. Ik hoor ook van een vriendin die een veel groter bedrijf heeft dat het erbij hoort. Het is alsof je al een marathon hebt gelopen en het nog moet beginnen.”
-WENDY “Absoluut, maar het verschil is dat je die marathon nu voor jezelf loopt, voor niemand anders.”
Lies: “Ik zou inderdaad nooit zo hard gewerkt hebben voor iemand anders.”
Hebben jullie het als vrouwelijke ondernemer lastig gehad om serieus te worden genomen?
-LIES “Zeker en vast. Ik ben blond en jong, ik voel heel hard dat veel mannen zoiets hebben van: ‘Ach, dat jonge grietje gaat het hier eens komen uitleggen.’ Mijn businesscoach zei me recent dat ik echt van mijn David en Goliath-gevoel moet afraken, maar hoe doe ik dat als ik elke keer door zoveel mensen, vooral mannen als ik eerlijk ben, in die hoek wordt geduwd?”
Wendy: “Bij mij kwam dat vooral vanuit mijn dichtste kring. Mijn grootmoeder vroeg elk jaar op het kerstfeest of mijn zaak wel draaide en of ik wel genoeg verdiende. Terwijl ze die vraag bij mijn weten nooit aan haar schoonzoon, een slager, stelde. Al was dat misschien eerdere een generatiedingetje. Ik heb me voorgenomen om alleen maar te luisteren naar mijn ideale klant en naar mensen die in hetzelfde ondernemen en al verder staan. Je moet echt jouw ding doen. Niet iedereen heeft dezelfde manier van ondernemen, en het duurt even vooraleer je je comfortabel begint te voelen met jouw manier van ondernemen. Het heeft trouwens heel lang geduurd vooraleer ik mezelf als een ondernemer zag.”
Jullie product komt er bij allebei wel echt vanuit een oprecht verhaal.
-WENDY “Voor mij zijn de mutsen soms een stukje stof geworden, maar dat zijn ze echt niet. Ik kreeg recent een berichtje van een vrouw die vertelde dat haar overleden moeder zich altijd zo goed heeft gevoeld toen ze mijn mutsjes droeg. Veel mensen hebben me gevraagd of ik het niet een beetje deed om alles te verwerken. Achteraf gezien denk ik van wel, maar ondertussen al lang niet meer. Ik onderneem gewoon supergraag. Ik ben gelukkig als ik opsta, weet dat ik mijn talenten kan benutten en er op een eerlijke manier geld mee kan verdienen. World domination hoeft voor mij niet. Het voelt nog altijd een beetje aan als spelen, dat ondernemen. Alleen die boekhouding vier keer per jaar, dat blijf ik vervelend vinden (lacht). Maar het helpt dat ik een toffe boekhouder heb.”
“Het helpt dat ik een toffe boekhouder heb” - Wendy
Bio:
Lies De Nyn (30) kreeg in 2021 op 27-jarige leeftijd te horen dat ze borstkanker had. Ze kreeg vrij snel last van haar huid door de behandelingen en startte met haar eigen huidverzorgingsmerk Moksi, waar geen schadelijke stoffen in zitten.
Bio:
Wendy Rosseel (50) kreeg voor het eerst de diagnose borstkanker in 2008, en een tweede keer in 2018. Ze richtte in 2011 Rosette la Vedette op, een merk met kleurrijke, zachte en kwalitatieve mutsen voor kankerpatiënten.
Onze koffieklets vond plaats in Splinter Gent, een koffiehuis, troostplek en winkel rond rouw en verdriet. Meer info: https://splinter.gent/
Ben je of ken je iemand die in behandeling is?
LM Zorgshop biedt de verzorgingsproducten van Moksi en de sjaaltjes en mutsjes van Rosette la Vedette aan.
